(..si deseas ayudar a esta web, solo tienes que pinchar en la publicidad.....Gracías)

domingo, 30 de septiembre de 2012

.................te busque, me encontraste, i decidimos desde entonces, hacer como si nunca nos hubiéramos conocido (al no dspedirnos) en aquel instante

Voy a dejar que te vayas…
    (como iap lo hiciste antes)
                                       …me quedare, entre luciérnagas i hadas…
                                           (no voy a soñar, porque iap no puedo)
…seguiré, pero sin esperar nada…
(andaré el camino pero esquivando al destino)
Quizás un día te des cuenta,
  (quizás nunca lo sepa)
Quizás…antes de que sea tormento, vuelvas a mi encuentro…
(o quizás, solo se quede en un cuento)
…quizás reaparezcas para regalarme lo que nunca debí dejarte…
…quizás lo hagas por remordimiento,
                 (o por no resuelto) …o…quizás por bondad,
…surjas sin más, para devolverme como última estancia, en ese último gesto… 
                                                                                                          (que no tuve al respecto)
…aquello que escondí i lance en aquella bolsa,
…que hoy no se si existe o simplemente lo imagine anoche i por eso no lo recuerdo…
(i me pregunto esto sin venir a cuento.. Oo') 
…i ahora voy a divagar....
...que sea justo cuando mis quizás aparezcan,
                                                      …cuando desaparezca la inevitable realidad,
…que solo allí donde no estamos, donde no existimos, donde ni conocemos lo vivido,
…me obligues a marcharme entre sollozos,
                                                     …me hagas prometer i saber las razones del por qué,
…siendo así …. i sabiendolo que me perdí por el borrado del todo i a la vez.

Que sea solo ahí, donde se de un nuevo i único quizás, donde llegue ese momento, i cuando te vuelvas, sea para no llevártelo… para no guardarlo… solo te gires i me mires para recordármelo, para que no se me olvide llevarlo, protegerlo i atesorarlo…

Hoy me pregunto esto, haciéndolo cierto; pero solo porque quiero que se vaya o vuelva a ti, sin que se vuelva para quedarse conmigo. Cobarde por mi parte quizás…, por buscarte, encontrarme i huirte teniéndote delante……i es en el entre tanto, donde solo quiero que se vuelva a quedar disperso i suelto, sin ningún lamento ni suspenso.

Creo más que de costumbre, en la debilidad de los vacíos que mi subconsciente, tiene latente, teniéndome pendiente i en urgente e “intermitente”; Él no cesa en su empeño de buscar, de tener curiosidad por lo que iap no recuerda, queriendo saber i ahondando/buscando más; Queriendo provocar entre desvelos, incesantes encuentros; i es así, justo al cerrar los ojos, cuando se desata el vendaval de la tormenta que no esta. Aquella que supone sentir un poco más, i al despertar no saber si has estado allí, o es un mero quizás. Sentir entonces que sigues con ganas de saber más i esa sutil o leve sensación, de que sigues ahí/allí/aquí llegando tarde i sin despertarte…                             (quizás sin percatare)

Por eso voy a relajarme, a aspirar lentamente i a conservar lo in conservable, que sea aquello de lo que ni puedo saber si quiera que existe, lo que no me pregunte sobre lo meramente inconfesable, i suceda en el imposible lo inexplicable…                                ……………..

Por qué me pregunto i suelto todo esto¿?
...porque te necesito junto a mi i admito que no se como hacerlo sin ti.
Creo que me anda apoderándose el miedo, pero lo peor es que decírtelo no puedo..
.................

sábado, 29 de septiembre de 2012

.............mai em vaig acomiadar ... perquè mai vaig poder.


...aún se asusta el aire,
                                  ...si al pensarte siente,
                                                                  ..que puede volverse
                                                                                            …mirarte tenerte,
                                                                                                                       enfrente...
                                 ................. «(*)»

«encara tens guardada la partida mentre segueixo a la presó, amb la jugada.. encara emprendida»
 (No desaparece....de los recovecos i huecos, de esta incorregible cabeza...)
.........i sigo sense poder entendre-ho

viernes, 28 de septiembre de 2012


Mientras me caían veloces gotas, una a una, en cada milésima antes de que cayeran, me di cuenta... me paralice pensándolo un segundo …

Cómo no pude verlo¿?” “Cómo no darme cuenta en el momento¿?
Recordé…lo ilusa que soy, inocente quizás¿?, no sé…pero si sé que sigo llegando tarde… i en demasiadas ocasiones solo manejo mi estupidez total.

...iiiii sip...cuando me pongo ha hablar de corazón, se como pocos o como nadie, lo que es sufrir, lo que es echar de menos, iap sea a la persona o a los momentos de complicidad con ella. Es algo que estemos en las diferentes etapas en las que estemos, o nos encontremos, iap nos toque confusión, determinación, sonreír, sufrir, desilusión, ilusión, amor, odio, impotencia, ira o salazón. Estemos en el punto en el que estemos (incluso cuando no estamos para dar a nadie, ni nada) seguimos necesitándolo casi para poder respirar, casi para que cese un poco, ese ahogo. Que pueda pararlo todo por un minuto, sin mirar ni hacerte parar a pensar.........i aunque lo neguemos muchas veces, es porque andamos saliendo o protegiéndonos. Lo cierto es, que es lo único que podría sacarnos de ahí, aunque nos resistamos. Nos haría resurgir, incluso en lo peor de nosotros, allí, donde ni nos llegamos a encontrar, donde ni (a veces) queremos hacerlo, ni que nadie se le ocurra siquiera buscarnos ayudarnos o pretendernos por una vez más. No queremos sueños.........ni volar por ellos.

Y es que ... demasiadas veces, pesa tanto.........

Lo voy recordando…
…pero sigo siendo optimista, por algo malo … algo bueno la vida te da.

 Cuando? ... cuando tiene que ser, cuando tiene que suceder. Ni buscarlo es la solución, ni necesitarlo es la fuerza mayor que pueda moverlo para que suceda o venga antes. Solo la espera es la que cuando, no lo esperamos simplemente nos abofetea despertándonos si estábamos dormidos, levantándonos si estábamos caídos i en el desconcierto que aún podamos ir sintiendo, él va reconstruyendo lo que ni sabíamos que estaba torcido……..porque lo hacíamos iap muerto por dolido.

Es esa espera, la que más cuesta. Esa es la espera, que mientras desespera cuando esperas, viene un día i te regala lo que por fin también te esperaba……… Por eso sigo siendo partidaria de que aunque no tenga ningún sentido lo que pueda haber sucedido, i cueste admitirlo/digerirlo o llevarlo consigo, me quedo con el trascurso que va en ese “después” … en el camino… (porque aunque duela o se sienta que da pena i tristeza, haber llegado a este final, i con este mal sabor del resultado de aquello a lo que se ha llegado; que aún duela i duela, por lo mucho dado i entregado, por lo prometido i jurado entre sabanas, por los besos entre sueños lanzados i suspiros entre almohadas…) En ese trascurso voy, pero solo para ir caminando, porque admito hoy que no he sabido hacer nada mejor… es en ese trascurso, donde si paro duelen más los pasos olvidados, es allí donde no me quedo con lo mejor, sino con lo que voy pudiendo hacer mientras se va deshaciendo otra vez.

Es en el después ……… donde solos, conocernos bien es esencial, profundizar en hacernos mejores es fundamental, pulir resortes a solas por lo que no nos gusta i cambiar todo aquello que más nos molesta es o debería ser, lo principal. Incluso detenernos a mirar, para saber identificar i apartar gente toxica que solo nos anulará, nos ahuyentará de lo bueno e impregnara de estupideces impidiéndonos avanzar..........

Creo que solo teniendo algo claro de alguna parte de lo que somos, podremos ofrecer lo que incluso no tenemos. Y quizás, solo así sucede, i quizás solo así aparece entre la oscuridad i las lluvias, quizás, solo así llega para quedarse i no hacerte sufrir más………

Para recordarte i decirte, que a pesar de todas las oportunidades que se le presenten, de todo el alrededor que aún no conoce i de lo mejor que puedan ofrecerle, .................a pesar de todo i de todos, se queda contigo, porque formas su mejor parte.

Todo aquel que no perdone/que no se perdone, que no disculpe/que no se disculpe, que mienta o desaparezca, que juegue contigo o con lo que sientes, no solo lo volverá a hacer, sino que es mejor que vaya jodiendolo i cagandola desde el principio contigo, para no tener que apartarla, doliendote en un suspiro por darte cuenta tarde i tener que hacerlo junto al olvido.

Es cierto que a veces para cuando quieres darte cuenta, es alguien importante (sin tener que ser tu pareja) pero no te tortures por el "tiempo" que invertiste en ella. Relaja i suspira, aparta la impotencia i la ira, iap que la vida ……… se encargará de jugarle la misma partida que ella quiso i acabo dándote (aunque no te enteres ni lo veas). Se encargará la vida, de hacerle recordar con el trascurso de las experiencias, que ese momento que te torturo a ti por perder-lo  será el espacio, el momento de esos instantes de intervalo de tiempo, donde recordará i martirizara, por perder la oportunidad que no supo invertir, mientras tu solo mirabas, por verla sonreír, porque fuera feliz.

Se tornara i sentirá un poco lo frágil que tu te sentiste mientras caías al vacío sola, una vez más. Convertirá esos momentos, (sin venir a cuento) en algo más importante de lo que pensó o imagino mientras destrozaba i jugaba a dejar lamentos i sollozos lentos.

.................por eso no debemos lamentarnos, ni enfadarnos, estar triste es comprensible, echarlo de menos i sobrellevarlo (algunos días) es abrumador. Pero lo único que debemos aprender es a llevarlo con nosotros, sabiendo que nos dejamos la piel i no pudo ser. Mientras miramos i caminamos descubriendo que nos depara el camino mientras juega el destino, lo mejor que sabremos hacer, es ir vaciando entre el trascurso fluido i bloqueado de los días cada bolsillo, cada recoveco, cada cajón, cada hilo suelto deshacerlo i volver a coserlo hasta que quede firme i no suelto... Haciéndonos más libres, más inocentes pero mucho más tranquilos, por el mero echo de vivir siendo humildes, así conseguiremos algún día poder tener algo que ofrecer i volver a sentir sin juzgar por lo ocurrido o por lo vivido. Es así … siendo pacientes llevando una guerra permanente, donde somos valientes con miedo, pero por fin sin miedo a sufrir....

Nos merecemos como nunca” un final feliz.

Puede que ahora no puedas verlo, que quieras tener la ilusión i que incluso por el salazón sigas protegiéndote evitándolo, pero iap habrá quien luche contigo, sin que puedas predecirlo… iap habrá quien te saque sin que haya ni queden testigos. Pero ten por seguro………que estés donde estés  te encuentres en la fase o etapa que sea, te encontrara i sacara de donde estas.

………i no soy la más indicada para hablarte o aconsejarte de esto, pero es como lo siento. Porque sin apenas tener recuerdos (por no decir ninguno, solo flashes sueltos) diré que aún sigo echándola de menos, no sabría decirte si a ella, o a lo que viví con ella, pero se que ahí días que pesa el no tener momentos, el no tener más que flashes o meros recuerdos que pierdo con cada vez que voy suprimiendo por saturación de espacio o tiempo ....i aún ahí… otros momentos, que cuando vienen esos flashes, esos meros mili-segundos de recuerdos sueltos, el tenerlos dispersos, mi mente me tortura recordándome que en algún momento, puede que algún día suceda, o puede que seguramente no pueda, no quiera ella o no quiera iop……………..i sea la vida la que haga i consiga, que un día sepa i sienta, que no volveré a verle, ni tan siquiera a escondidas donde (como siempre) seguir perdiéndome siendo ella mi brújula con solo abrazarle i sin tener que esforzarse; Siento que es el peso en general, a pesar de que pase tiempo, instantes, momentos o puedan pasar los años convirtiéndose en flashes sueltos, los que me asustan dándome dias como estos, donde pesan las piezas que se siguen escurriendo de entre los dedos, mientras sigue lloviendo i iop solo sigo sustituyendo lagrimas por gotas sin recuerdos.

Es en la peor tempestad, en el mejor día, donde las gotas sueltas son las que apaciguan i lamentan que sigo sin saber caminar entre la tormenta. Siendo la lluvia……………..la que mitiga i aumenta el kaos de mi propia existencia. Por eso sé, que no soy la más indicada para aconsejarte sobre esto, soy de las pocas que cree que si te ha importado lo suficiente, siempre revoloteara i te robara momentos o instantes, i aprender desaprendiendo a vivir con ello entre vendavales i furias del tiempo que se nos hace (a veces) muerto, es gasto de mantenimiento, cada día, del resto de tus días.                      http://www.youtube.com/watch?v=PsbPkZPKEuY

Para mi……………..es así, i es un trocito de mi vida, la misma que la tuya solo que partida, sin solución ni salida. Ni mejor… ni peor simplemente así es  en parte a partes,“la vida

jueves, 27 de septiembre de 2012

No me canso... no me rindo... no desisto ... ("Ni" voy a pararme, "Ni" pienso conformarme)


« Los días nublados son como algunos recuerdos: Cuando están entristecen pero si se van los echamos de menos (siempre) »                                                                                        By Davile Matellán
Es hora de levantarse ,
……a pesar del desastre
Hagamos «Arte» ………como nunca antes!!!!!!!!!
http://www.youtube.com/watch?v=bxV-OOIamyk
...es hora de soñar i no apartarse al volar!!!
...lo que esta por venir,
...será genial!!!!!!

miércoles, 26 de septiembre de 2012

Positive.........


por ir con los pies descalzos,
más que nunca pienso
                                                                                                                               …
………si quieres algo………simplemente HazZzLoOo!!!!!!!!!
he vuelto a sonreír
… amb sol trobar-te 
sin querer
=___]

.........inteligencia intuitiva

Es cierto que en este transcurso de ir desaprendiendo, he tenido momentos que  a pesar de haber pasado un tiempo, no entiendo. Otros… que no he querido ir compartiendo, segundos… que he atesorado en ir resolviendo sin hacerlo. En todos i cada uno de ellos, me he ido… mientras me preguntaba:
………que estarías haciendo¿?
Si pudiera entenderlo, quizás resolvería el misterio que deje a medias, mientras me perdía en otras calles… en otros momentos e instantes dispersos, con otra visión, con otra gente, la que solo iba apartando de mi, mientras ahuyentaba recuerdos…

Hoy medito sobre esto, siendo mi “barco velero” para escabullirme de todo lo que anda sucediendo.

No se lo digas a nadie…
…no lo menciones al vuelo, no quiero testigos, no quiero aludidos…
..solo quiero motivos i momentos, que aún no he vivido.

Quizás fue eso……lo que me hizo lanzarme a contarme…:

He decidido levantarme, porque no recuerdo bien cómo me obligue a pararme. He decidido no asustarme, ni eludirme, ni decepcionarme, al volver a las sentencias e indignarme por solo ser capaz de sentarme.
He deducido al olvidarme, que no sé trata de cómo se hace, sino de cómo se soluciona mientras deshace. He permitido lo imperdonable, sin pararme a pensar un segundo, el precio que vale, ni cuanto desgasta lo incasable, al ser inalcanzable.”
………

Me he mirado y he sufrido,
me he llorado y lo he sabido,
que no es el olvido sino el timo,
lo que mina i lima mis latidos escondidos,
desproveyéndome así..……de todos mis sentidos.

Algunas veces por el ruido, me he escondido i escurrido, por todos i cada uno de mis “sinos”……… Tan solo a veces he comprendido, que no soy más que mi enemigo, sino he cogido lo aprendido, en este difícil e irreconocido recorrido.

…i es por más que me he convencido de que no miro, cuando no lo consigo, cuando no lo olvido, cuando vuelve conmigo en interrumpido …i… no respiro. Por eso hoy me escribo, porque me he propuesto, me he obligado i no rendido. Estoy enfrente i justo aquí, i justo ahora, puedo sentir como se cierne la sombra, como gana i pierde mientras nunca se fue, porque estuvo siempre latente, es esa………oscuridad. Es esa oscuridad la que hoy intenta inundar gota a gota………mi serenidad. La dejo, e inundo todo, solo porque hoy sin ser valiente, puedo estar, quedarme, i permanecer………pero justo enfrente, sin huirme, ni esconderme.

martes, 25 de septiembre de 2012

Puede que no quiera algo.........

 ...pero puede que ese "algo" indudable e inevitablemente...
#TengaQueOcurrir...

Aunque no quiera mirarlo…......


Alguien me dijo una vez que, me guste o no, lo crea o no, la vida acabará demostrándome junto con todas mis experiencias, que se pueden superar las expectativas definidas, que no hay nada más cierto que lo que aún queda por venir i vivir; ...i es por eso por lo que creo que es ......... asunto urgente, eso de “intuir” sin tener o teniendo, absolutamente algo o nada que decir, porque:

Somos una partición, de una o más bases de todo aquello que deseamos i a veces decimos o a veces silenciamos.

Lo creamos o no, la perceptiva o posibilidad acabaran apareciendo, sucediendo a la veracidad de verdades que ni sabíamos que pudieran existir como posibilidad. Aunque será la realidad de la certeza de las experiencias afectivas, lo que nos marcará, lo que hará que se superen o nos superen con creces, los matices de lo que por adelante vendrá detrás, estando i sintiendo todo…por llegar. No obstante, decidamos o no, ver o ser mirados, hacer o dejarnos llevar por algo, el quedarnos o no a observar. Nos ira dejando pasar sin más, en demasiadas ocasiones; …i… para cuando decidamos no decidir, se habrá determinado antes de creer que no lo estábamos orquestando. Si o si, contigo o sin ti, siendo ahí, i es donde estarán las claves de los futuros finales* … de lo que vendrá, al decidir sin querer ni creer, hacer nada.

Por eso, creamos o no, nos seguirán reafirmando siempre, (incluso más) aquellas acciones llenas de huecos sin hilos, donde remendar los desaguisados o descosidos. Viéndose en pequeños i frágiles pellizcos, los rugidos no oídos. Donde la grandeza de nuestra fuerza es la conductividad de todo lo que forma esa parte que nos autentifica en lo que seremos, somos.........i llegaremos a ser.

Es sin importar lo que pretendas, donde el corazón siempre hablara, por encima de lo que niegas i aunque no lo defiendas. Él decidirá sin importarle aquello que orquestaras i tengas pensado de ante mano. Siendo las partes i fragmentos del mismo, los que alteren i activen, haciendo lo inesperado, sobre lo que no sabrás, i allí, en lo particular, será lo que sin pensar, ni tener que esperar, pase en realidad, dándonos el mejor i mayor regalo que necesitábamos para respirar sin asfixiarnos demasiado.

Si tenemos suerte, se nos publicitará el comienzo, pero para cuando siga el “menos” lo “más” saldrá i entrará. Siguiendo ese tapiz de acontecimientos minuciosos en un plan casi exquisito, que tenemos que ir descubriendo con cada “imprevisto” …i… previsto que nos va sorprendiendo..i..aturdiendo en los mejores i peores momentos. Mientras seguimos empeñandonos (en demasiadas ocasiones) en “no tener” cambios, el temer a los mismo, i serán los cambios, los que nos dejarán el intercambio, donde comprobaremos …. que sin embargo, es en lo insospechado, cuando no acertamos en hacer, i acertamos en deshacer ese pellizco sin saber lo que va a suceder..ni lo que podrá o podría aparecer, cambiándolo todo!!! de repente i a la vez*.


…esto es la vida…
…i si existe…
..también es parte del destino,
de nuestros miles i millones de hilos, de nuestros caminos, de nuestros errores cumplidos i pagados hoy o en un futuro perdido. No sé más que tu, de hecho no sé apenas nada, pero me apetecía comparto contigo.


…porque..: “un pequeño gesto* sin importancia al resto, puede cambiar un universo inmerso..”

.........no por más huir

......vas a ir/estar más lejos...

lunes, 24 de septiembre de 2012

Cuando la tormenta no cesa.........

La potencia intelectual de un hombre, se mide por la dosis de humor que es capaz de utilizar” 
………by Nietzsche

Llegará un día en el que escribiré sobre lo que sé, i quizás no pensare en lo que perdí al llegar a no saber, por aquella… vez. Llegará la noche en la que mirare al cielo sin reproches, en la que creer ... sea tan simple como ayer. Llegará el momento, el instante autentico... donde sentir paz sea algo más que un mero segundo suelto. Llegará lo que no es, por el “sobre todo” i el “sobre hecho”, permitiéndome perderme... sin tener que prometerme.

Fluirá entonces mi camino … i lo recorreré con alma i rumbo. Por cada estrella caída, por cada milésima de segundo desperdiciada o en ruina, por cada pedazo adherido i no soldado, habré invertido, he invertiré… lo inadvertido, en conseguir lo nunca… conseguido.

Hasta que llegue el día, ese día … en que suceda, lo que pienso ahora, que no sucedería. Tocar el cielo con las yemas de los dedos, bastará… para que lo suficiente sea más, i sin poderlo explicar, llenará lo que en estos días, es casi imposible completar*. 


Porque "...cuando la tormenta no cesa ... solo hay que aprender a caminar bajo la lluvia..."

domingo, 23 de septiembre de 2012

…menos es más … siempre…


Te pintaron pajaritos en el aire,
…te juraron falso amor i lo creíste,
..sus promesas solo se quedaron en el aire."

…ahora es cuando el no sentir nada es la única opción que te quedaba, es la única opción, por haber sido el jarrón que tantas veces se rompió, porque sin pensar te volvió a lanzar, sin recordar ni imaginar, que iap estabas de ante mano quebrado i que si seguía maleándolo acabarías en el fondo trás ser vapuleado i destrozado.

Mi pequeño i humilde consejo, es que corras..
..que desistas, que te rindas i no te preguntes por qué,
..ni siquiera le des la importancia que no merece,
sigue adelante,                       ..pero por ti, aunque sea la primera vez que lo haces.

Sé…por experiencia, que sonreír en estos momentos, nunca costo como lo esta costando tanto ahora. Pero te doy mi palabra, de que sentir más, es lo que desborda todo hoy, pero un dia sin que lo esperes, eso que te hunde, te dará las fuerzas que no encuentras i faltan, para lograr que esto jamás i aunque vuelva, pueda afectarte…

..no hace falta que me creas, es irrefutable.

Algún día cuando no estés, te puedo asegurar que te valorará como nunca supo hacerlo antes
…pero la diferencia es que a ti eso, iap no te importará


…lo mejor … esta por llegar…
^^Tenlo por seguro!!!

sábado, 22 de septiembre de 2012

Porque si de verdad tanto me echas en falta.........

...deja de leerme a escondidassaca las fuerzas de esta vidaatrévete a venir a buscarme

...de ante mano diré ... que iap no es "ayer"… ,
…porque aunque prefieras seguir escondiéndote, la verdad de mi osadía al saber, podrá doler, pero también ha ayudado a curar ese trás pie. Por eso sé, que será la vida, la que más tarde o más temprano, te pedirá cuentas por lo prometido i dañado...
...iop gracias a que no recuerdo ... iap he olvidado...

.........erase una vezZz en el imposible ("escondiendo el siendo")


…he ido amueblándolo, me amolde i no he salido … para no tener que demostrarlo...

…i ahora que casi lo he apagado, que se lamenta acabado, que después del “todo*”, casi sabe a “logrado”, solo ando. Solo!!! … si consigo ir desamueblando, mientras prosigo pero iap sin perseguir mi turno, ni querer esperar ninguno. Es en el ahora, donde mis no esfuerzos i mis mil fallidos de aquellos intentos, donde camino, donde rijo, calibro i destino, aunando entretanto, i repito i repito i me repito, para que no se me olvide entre voces, mi nuevo pacto, establecido entre algodones, cosido entre lamentos, perfilado entre los tormentos i acordado por lo “no” establecido e incesante del ruido; Aunque me lleve i quede aun, por seguir pagando…
me voy/estoy acostumbrando
………
Hoy solo siento … sin ir adelantado…
..que no se me olvide, que acorde un acuerdo encubierto, i ando regateando el precio.
Porque:
...solo soy un puzZzle ... quien por la confusión, entre laberintos se extravió, i en la desorientación, perdí la ultima i única pieza, que me permitía salvarme...

miércoles, 19 de septiembre de 2012

No sé ni dónde m'encuentro.........


En estos días de idas i venidas, de silencios con palabras contenidas, de gritos a hurtadillas silenciados por hechos mal lanzados, diré … que estoy cansada.

De verdad que como muchas veces hoy tenia ganas de sentarme i sacar destellos de luces de colores incluso donde ni los hay. Pero así … es imposible. En estos días el pais sigue en declive con sus economías, la indignación particular en general i el desconcierto/desasosiego nos esta agotando i agobiando indiferentemente de lo que cada uno lleva a parte mientras vive sus propios desastres. Digamos que no es muy alentador, i quizás es también más generalizado no solo por el “como estamos” sino por el que “no “podemos estar mejor”. No pretendo hacer una reivindicación, ni mucho menos si quiera una opinión. De verdad que hoy tenia ganas i sentía esa chispa que te da la fuerza para escribir incluso cuando ni tienes las palabras para hacer las respuestas.

…i me sale esto … “incoherencias”…
Frustraciones a montones i salazones llenas de sin sabores, sin sentido, ni lecciones. Es cada día más difícil estar a todo momento luchando contra el viento, contra el tiempo i marea, contra (incluso) con lo que va sucediendo. Más cuando lo único que se me da realmente bien hacer, es cuando me suelto sin volver; …no sé hacer, no se hacer i ahora cuando sé cuesta un alto precio al hacer; No sé si me solté, o …he llegado allí a raíz de no entender, como he llegado ahí, cuando debería ser de otra manera, desde que sonrei por el simple hecho de que estuvieras aquí i iap desde que prometimos que seria desde siempre;…no se exactamente del puerto i estación de donde salí, ni antes apenas retengo ni recuerdo porque hundí bajo el mar las rodillas i me he quedado mirando perpleja, como la orilla se me aleja, con la visión del alrededor dándome vueltas i sigo sin saber ni poder decir “por qué” así…por qué sin…

Se me olvido quizás … no pensar más en mi¿? o en lo que iba a venir¿? Se me olvido quizás … recapacitar¿? o saber diferenciar¿? .. Se me olvido entonces, hacerme a la idea de que si no quieres, es imposible aunque crea que puedes¿? No sé que fue, ni en que momento estallo el desaliento muerto, me falto la parte de preguntar o contestar al arte por los “por qués”, que iap no conservo. …Es mejor, que si piensas como demuestras, cojas esa puerta i la cierres de una vez, pero por todas i cada una de las vueltas de esta reyerta. Porque aunque muera en un  trocito, solo en el crujido de las duelas, sonara en silencio mi dolor, i volará difuminado lo acordado i lo pagado, en cada reencuentro; Por prometido i no hecho, por infundido i no resuelto, por anhelado i no dado más que la mano con un sueño envuelto en “quizás”, que no dejaríamos llegar.

…i es que reconozco que siempre que llego a este muelle, a este embalse i me preguntan por el arte que acordamos entre tanto desastre, admito que por la misma razón que me asaltan i perturban las dudas de lo que se hace, es por la misma razón por la que quiero quedarme, por la que a veces deseo correr … salir i marcharme…

i pregunto: … i si da igual¿?... es por qué no importa¿?
Creo que lo primordial en este caso era restaurar lo que un día el orgullo rompió i nos llevo tiempo conseguir ese punto en el que pasara lo que pasara en el mundo, protegernos era lo principal. El egoísmo en demasiadas ocasiones altero el destino de lo que dimos por vivido, i no sé porque iap no pregunto, pero creo que se me anda desmoronando un poquito el mundo estando casi a diario………más inefable.

Dicen que a veces el sufrimiento tiene razón de ser, para que así hagamos porque no vuelva a suceder. Pero en cuando llego a según que casos particulares, solo me sale decir una cosa:
“…mira como es lo mismopero de forma diferente…”

Últimamente solo me repito…
……nunca se sabe

También dicen, que las mejores decisiones son las que no tienen ningún sentido i aquí no suelo saber que decirles o contrarrestares  Solo me sale un pensamiento humilde en el que para mi es indispensable para no torturarme mientras se deshace i muere el arte:

…el tiempo es curioso i un poco mágico, quizás por eso siempre vemos lo que queremos ver, i solo vemos lo que sucede … cuando estamos preparados para que suceda…

Quizás tengas razón, quizás no solo soy un enredo, i mi único don es hacer desastres, quemar las faltas i destrozar soluciones creando montones. Quizás es cierto, quizás no sirvo más que para esto, para quedarme con el resto i quemar-lo  limitando i limando un poco más todo esto. Quizás es ciertoi no sirvo para seguir con esto, cuando hace tiempo, que llevo huyendo.

http://www.youtube.com/watch?v=2Ogq3ys9dUk 

...quizás solo soy un puzZzle ... quien por la confusión, entre laberintos se extravió, i en la desorientaciónperdí la ultima i única pieza, que me permitía salvarme...

viernes, 7 de septiembre de 2012

Hay diferencia¿?


Llevo días pensándolo … concretamente pasándolo, dándole vueltas, girando  i recapitulando. Perdiendo la noción del tiempo, reinventándome i construyendo momentos que no creo que existieran antes. Llevo días retornando, sin permitirme soñar, pasando el tornillo, resbalándose el hilo, i en el descosido, se me ha caído dentro la aguja que no volverá. No he resuelto enigmas, he ido sustituyendo arandelas, sin entender el poco a poco, ni el paso a paso de los pedazos. Volviendo a no sé dónde, sin querer entender porque no quiero encontrarte; escondiéndome por partes, recapacitando palabras, guardando faltas, llenando vacíos de segundos en mi cabeza, sembrando a cuestas i asentando las bases a mi espaldas. Oigo el ruido, pero ni hablo ni miro. Porque llevo días pensando, sin recapacitarlo …  reciclando, conservando lo in conservable, i sin siquiera querer, lo que hubo un día que sé, que quise una vez diciéndome en la otra …  que iap era tarde.
…i no puedo evitarlo
.” Cierro el pozo, coso el drenaje i sigo adelante sin confesarme.”
(…sin confesarte…)
………
Estos días al despertarme, es cuando apareces sin permiso, sin previo aviso, invades mi cerebro, absorbes un puñado a puñadosSs de mi inverso, invadiendo momentos e inevitable intento evitarte; No preguntes, porque es donde más tramos recoges, donde vuelvo a sentir que aún te tengo delante, i entonces pierdes; en ese momento, es el que empiezo a  cuestionarme, es donde me  asalta e interrumpe, atrayendo algunas sombras de atrás hacia delante. Lo peor … es que iap no vuelvo, ni voy hacia delante. Me da la sensación, de que si lo hiciera, de seguro … puedo asustarme i salir corriendo como nunca antes. Sin enterarme, i aún dormida, solo quiero abrazarte, i sin saber por qué … solo sigo i pienso en…buscarte.

Me he arrebatado instantes, tiempo de mis desastres, i has sembrado tu sonrisa como nunca … lo hiciste antes. Es entre los cajones que dejé, los que vacíos hoy, sigues impasible creyendo que llenaste i lo que ni siquiera sabes, es que incurrió el kaosSs i salio la catástrofe, no el desastre …quedando libre, desocupado i…vacante, todo lo que un día fue inalterable…

…i estoy d’acuerdo … es imperdonable

A pesar del PuRoOo DesSsCoNCiErTo, de la esquela del ruido, de las ruinas, del desorden; Conseguí contestarme. He advertido, contradicho i no permitido muchas de las cosas que no he respondido i las otras, las he sufrido. Sé de seguro que habré acertado en lo que más me ha dañado, i que ni he acertado pero solo en el proceso de cuestionarme en lo cuestionado. He aceptado con dolor, paciencia i tesón, lo que creo que nunca quise mirar, al ir observándote. Lo que nunca quise pensar, al seguir enamorándome. No se por qué, pero he logrado seguir a pesar de no poder ir  caminando, i por conseguir un poco de paz en pocos segundos, he logrado no engañarme, no mentirme, no excusarte  por i para conservarte. El precio más alto, lo he pagado con ir aceptando, mientras aún sigue abierto el drenaje. Creerme hoy, es imprescindible para no volver a ilusionarme cuando vuelvas ha aparecer, i iop a pensarte.

No dejar quebrar lo construido … “me dije”, en el mismo instante en que sonreí al mirarte, creamos ilusiones a bajo coste entre sueños i besos, pero sé me olvido pararme a pensar el alto precio de las caricias i unidos gestos. Fueron nuestros corazones abatidos, los que no querían sentir, i se conmovieron cuando uno acepto de los dos, lo que poco a poco sintieron ambos. Apreciaron, presagiaron negándolo i al unísono estimaron el latido del uno i del otro, mientras nos embarcábamos en encabezonarnos, en simplemente “hacerlo fácil”, seguir amándonos. Como si centrándonos solo en eso, bastara para seguir negándonos. Me repetí más tarde que no iba a abandonarte, pero hoy me repito que no voy a volver a dejarte instalarte, que no voy a permitirme dejarte a instaurarte. Creo que fue por un descuido de sus besos i mis “no puedo”, donde me regalo lo irregalable, donde te entregue un trocito de mi (sin percatarme), sin preguntarme. Supe desde entonces que si quebraba, jamás volvería, i no te diste cuenta inmersa en “las vueltas” efímeras i sueltas; Que este corazón por convicción i decepción jamás creería; Es la razón inexplicable que siento hoy, en cada uno de los súbitos i complicados segundos, donde hace de ese instante, aquel que perdí por entregarme … un milagro en un mundo, que no volverá a rescatarme; Es donde tu no asumiste tu parte, donde faltan las ganas i no hay esperanzas, sobrando fuerzas para sin rendirme al soltarme, seguir torturándome.
Me he lanzado al vacío de donde no sabia que iap había estado. Ni he vacilado, caí de golpe sin pestañear i levemente sentí que me había salvado. En el desaliento sin concierto, aparecí un día, de nuevo, como si nunca me hubiera marchado, i entonces…justo ahora!!! he sabido…quedarme a un lado, en lo desconocido…más allá de todo lo vivido, i por encima de lo que me pregunto que “ha podido ser i no quiero saber”. Lo cierto es … que sin pretender por primera vez, creo que sé a que precio cuesta perder sin poder ver, sin ser ni entender apenas ninguna vez…i acepto sin querer, que fue un engaño i no pienso volver a mentirme por doquier para protegerte, para “protegerlo” como aquella vez…


…i… a pesar de haberlo ocupado todo, se que encontrare el modo, de quitar el papel que iap no recuerdo de ayer…

..es la ventaja/desventaja de borrar una i otra i otra vezZz sin quererlo hacer, obteniendo daños colaterales a golpe de saturación i colmación de tazas de café, sin poderlo detener …i… dejando de entender lo poco que encontré.